Αγώνες Μαύρες Περίοδοι

ΡΕΚΟΡ ΠΟΥ ΕΦΕΡΑΝ ΗΤΤΕΣ

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Eddie+Jones

Κλήθηκε σε 3 All Star Game. Κατάφερε να συμπεριληφθεί τρεις φορές στην δεύτερη καλύτερη αμυντική πεντάδα και μία φορά στην τρίτη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ. Είδε να τον συγκρίνουν με τον Θρύλο των Lakers, Michael Cooper, αλλά και με τον Scottie Pippen. Με λίγα λόγια: Είχε μία καλή καριέρα στο ΝΒΑ. Παρόλα αυτά, όσοι είδαν τον Eddie Jones να παίζει στο ΝΒΑ την δεκαετία του 90’ είχαν πάντα μία απορία: Γιατί δεν έγινε σούπερ σταρ; Γιατί δεν έγινε Θρύλος; Η απάντηση; Ίσως επειδή δεν ήθελε ή ίσως απλώς δεν μπορούσε. Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία του Eddie Jones, ενός εξαιρετικά ταλαντούχου παίκτη που είχε το ταλέντο να πετύχει (πάρα) πολλά, αλλά τελικά θα μείνει στην ιστορία ως ένας πολύ καλός παίκτης. Βήμα-βήμα προς την καθιέρωση… Ο Eddie Charles Jones, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1971 στο Pompano Beach της Florida, γιος του Charles και της Frances Jones. Οι γονείς του θα χώριζαν σύντομα, ωστόσο αυτό δεν τον επηρέασε, αφού, ενώ έμενε με τη μητέρα του ήταν δεμένος με τον πατέρα του, τον οποίο και έβλεπε συνέχεια. Ο μικρός Eddie, λοιπόν, ήθελε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Και αρχικά, σε ηλικία 8 ετών, δοκίμασε το American Football, ωστόσο πολύ γρήγορα θα το παρατούσε, αφού δεν άντεχε το… ξύλο. Η εναλλακτική πρόταση για αυτόν ήταν το μπάσκετ. Στα πρώτα του μπασκετικά βήματα ο Jones δεν ήταν και πολύ καλός παίκτης, κάτι που φαίνεται και από το γεγονός ότι τις δύο πρώτες σεζόν του στο Ely Highschool δεν έκανε θόρυβο. Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, βελτιωνόταν, με αποτέλεσμα στις δύο τελευταίες σεζόν του να γίνει γνωστός σε όλη τη χώρα! Ο νεαρός γκαρντ είχε κερδίσει τη φήμη ενός εξαιρετικού αμυντικού, με τα προσωνύμια “Ice” και “Iceman” να τον ακολουθούν επειδή πάντα σταματούσε τους καλύτερους παίκτες των αντιπάλων! Παρόλα αυτά, η ζωή δεν ήταν τόσο όμορφη για τον Jones όσο νόμιζε ο κόσμος. Σε ηλικία 17 ετών, ο νεαρός γκαρντ έχασε τον πατέρα του (Καρκίνος στον πνεύμονα), με αποτέλεσμα να αποφασίσει να σταματήσει το μπάσκετ και να πιάσει δουλειά προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά του. Η μητέρα του, όμως, του απαγόρευσε να κάνει κάτι τέτοιο, τονίζοντάς του ότι οφείλει να συνεχίσει να πηγαίνει σχολείο και να παίζει μπάσκετ ως φόρο τιμής στον πατέρα του. Και τον έπεισε. Δεν μπορούσε όμως να τον πείσει να διαβάσει κιόλας, με αποτέλεσμα ο Jones να αποτύχει στο Τεστ που δίνουν οι απόφοιτοι των Γυμνασίων πριν πάνε στο Κολέγιο. Συνέπεια όλων αυτών ήταν οι προτάσεις που είχε για υποτροφία να… εξαφανιστούν. Υπήρχε ωστόσο ένα κολέγιο που θα τον περίμενε: Το Temple. Ο Jones θα έπρεπε να χάσει την freshman χρονιά του, ωστόσο, αν ανέβαζε τους βαθμούς του, θα μπορούσε να μπει στην ομάδα για την δεύτερη σεζόν του. Και αυτό ακριβώς έκανε. Πήγε στο Temple, άρχισε να διαβάζει και παράλληλα πήγαινε στις προπονήσεις που οργάνωνε ο Θρυλικός προπονητής του Κολεγίου, John Chaney, στις 5 το πρωί! Ο Jones, βέβαια, όπως και ο κολλητός του, Aaron McKie (που κι αυτός έχασε την freshman σεζόν του για τους ίδιους λόγους) δεν είχαν δικαίωμα να προπονηθούν. Μπορούσαν όμως να παρακολουθούν! Κι έπειτα από έναν χρόνο… υπομονής θα αναλάμβαναν δράση! Έστω κι αν ο Jones θα έπρεπε να περιμένει την σειρά του. Την δεύτερη σεζόν του στο κολέγιο (1991/92) ο Jones ερχόταν κυρίως από τον πάγκο, σε αντίθεση με τον McKie που ήταν βασικός. Αυτό ωστόσο δεν τον πείραζε, αφού πάνω από όλα τον ένοιαζε το καλό της ομάδας, ενώ λάτρευε και τον προπονητή του, ο οποίος αποτέλεσε για αυτόν μία πατρική φιγούρα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, βέβαια, ο ρόλος του Jones αναβαθμιζόταν, με αποτέλεσμα στην τελευταία του σεζόν (1993/94) να εκτοξεύσει τους αριθμούς του στους 19.2 πόντους, 6.8 ριμπάουντ και 2.3 κλεψίματα μέσο όρο και να αναδειχθεί “Παίκτης της χρονιάς” στην Περιφέρεια A-10 που συμμετείχε το Temple! Ήταν πλέον ξεκάθαρο πως το επόμενο βήμα για αυτόν ήταν το ΝΒΑ. Ο αγαπημένος του κοινού, μέχρι που ήρθε ο Kobe… Στο ντραφτ του 1994 υπήρχαν παίκτες όπως ο Glenn Robinson, o Jason Kidd και ο Grant Hill, οι οποίοι και επιλέχθηκαν στις 3 πρώτες θέσεις αντίστοιχα. Μερικές θέσεις πιο κάτω, όμως, στο Νο10 οι Lakers θα έκαναν την έκπληξη επιλέγοντας τον Eddie Jones. Γιατί έκπληξη; Επειδή όλοι περίμεναν ότι θα έπαιρναν έναν ψηλό, αφού ήδη είχαν 3 σούτινγκ γκαρντ στην ομάδα! Ο τζένεραλ μάνατζερ του συλλόγου, όμως, Jerry West, απλώς δεν μπορούσε να μην επιλέξει τον Jones. Όχι όταν τον νεαρό γκαρντ συνόδευε η φήμη του καλύτερου αθλητή του ντραφτ, ο οποίος ταυτόχρονα έπαιζε απίστευτη άμυνα. Και δεν θα το μετάνιωνε! Στη ρούκι χρονιά του ο Jones ήταν εξαιρετικός, καταφέρνοντας χάρη στους 14 πόντους, τα 3.9 ριμπάουντ και τα 2 κλεψίματα που είχε μέσο όρο να κερδίσει μία θέση στην καλύτερη πεντάδα των rookies, αλλά και το βραβείο του MVP στο Rookie Game! Έναν χρόνο αργότερα (1995/96), πάντως, ένας τραυματισμός στο ξεκίνημα της σεζόν στον αριστερό αντίχειρα τον άφησε πίσω, με αποτέλεσμα να πέσουν οι αριθμοί του (12.8 πόντοι, 3.3 ριμπάουντ, 1.8 κλεψίματα ανά αγώνα). Η συνέχεια, όμως, θα ήταν σαφώς καλύτερη. Το καλοκαίρι του 1996 έφτασε στο Los Angeles ο Shaquille O’Neal, ενώ την ημέρα του ντραφτ οι Lakers θα αποκτούσαν μέσω ανταλλαγής έναν απόφοιτο Γυμνασίου με το όνομα… Kobe Bryant. Ήταν ξεκάθαρο πλέον πως η ομάδα άλλαζε επίπεδο. Και ένας από τους λόγους που συνέβη αυτό ήταν και η αγωνιστική έκρηξη του Eddie Jones! Ο 25χρονος πλέον γκαρντ εμφανίστηκε εμφανώς αλλαγμένος προς το καλύτερο, παραδεχόμενος ότι η παρουσία του Shaq έδιωξε από πάνω του το άγχος του να είναι το πρώτο βιολί στην ομάδα. Αποτέλεσμα; Να καταφέρει την διετία που ακολούθησε (1996-1998) να κληθεί σε δύο συνεχόμενα All Star Game, έχοντας σε αυτό το διάστημα 17 πόντους, 3.9 ριμπάουντ, 3.2 ασίστ και 2.2 κλεψίματα μέσο όρο. Την ίδια στιγμή, είχε αναλάβει υπό την προστασία του τον Kobe, αφού έπαιζαν στην ίδια θέση, μαθαίνοντάς του τα… κατατόπια, ενώ ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στο Los Angeles! Τα πράγματα, πάντως, δεν θα ήταν εξίσου όμορφα στη συνέχεια. Οι μέτριες εμφανίσεις του Jones στα πλέι-οφ, αλλά και το γεγονός ότι η δημοτικότητα του Kobe ανέβαινε στα ύψη, είχε ως αποτέλεσμα σιγά-σιγά επέλθει η φθορά στις σχέσεις του All Star γκαρντ με τους Lakers, οι οποίοι δεν αρνούνταν πως τον είχαν βγάλει στο… σφυρί. Μετά από πολλές φήμες περί ανταλλαγής του, λοιπόν, την σεζόν 1998/99 (αυτή του lockout) οι “ΛΙμνάνθρωποι” αποφάσισαν να τον παραχωρήσουν παρέα με τον Elden Campbell στους Hornets για χάρη του Glen Rice, του B.J Armstrong και του J.R Reid, προκειμένου να κάνουν χώρο για τον Kobe Bryant. Η αγωνιστική έκρηξη και το βιβλίο του Shaq Πηγαίνοντας στην Charlotte – και όντας πλέον μακριά από τα φώτα του L.A – ο Jones μπόρεσε να ξαναβρεί τον εαυτό του. Η δεύτερη – και τελευταία όπως αποδείχτηκε – σεζόν του στους Hornets ήταν και η κορυφαία της καριέρας του, αφού έχοντας 20.1 πόντους, 4.8 ριμπάουντ, 4.2 ασίστ και 2.7 κλεψίματα μέσο όρο (πρώτος κλέφτης στο ΝΒΑ) κλήθηκε στο τρίτο All Star Game της καριέρας του, ενώ κέρδισε και μία θέση στην δεύτερη καλύτερη αμυντική πεντάδα και την τρίτη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ! Όλα αυτά ωστόσο δεν είχαν καμία σημασία για τους Hornets, που το καλοκαίρι του 2000 αποφάσισαν να τον στείλουν μέσω ανταλλαγής στους Miami Heat, παρέα με τον Anthony Mason και τους Ricky Davis, Dale Ellis, για χάρη των P.J Brown, Rodney Buford, Tim James, Jamal Mashburn και Otis Thorpe. Η καριέρα του θα  έπαιρνε πλέον μία άλλη πορεία. Οι Heat είχαν βλέψεις Τίτλου την σεζόν 2000/01. Τα όνειρά τους όμως διαλύθηκαν όταν έγινε γνωστό ότι ο Alonzo Mourning θα έπρεπε να σταματήσει το μπάσκετ λόγω προβλημάτων στο νεφρό. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να πέσει όλο το βάρος πάνω στον Jones, ο οποίος ανταποκρίθηκε μία χαρά στον ρόλο του, αφού για την επόμενη τετραετία (2000-2004) ήταν σταθερά ο πρώτος σκόρερ των Heat, παρά το γεγονός ότι ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς. Εκείνη την περίοδο, ωστόσο, η εικόνα του δέχτηκε ένα ισχυρό χτύπημα. Και ο λόγος ήταν η αυτοβιογραφία που εξέδωσε ο Shaquille O’Neal, όπου λίγο-πολύ παρουσίαζε τον Jones ως έναν παίκτη που φοβόταν να πάρει τη μπάλα στα δύσκολα, ζήλευε τον Kobe Bryant και απαίτησε να παραχωρηθεί με ανταλλαγή για να πάρει χρόνο συμμετοχής! Το πιο… όμορφο της υπόθεσης, βέβαια, ήταν ότι το καλοκαίρι του 2004 οι Heat απέκτησαν μέσω ανταλλαγής τον Shaq, με πολλούς να αναρωτιούνται αν οι δύο τους θα καταφέρουν να συνυπάρξουν στην ομάδα! Παρόλα αυτά, πρώτος ο Jones φρόντισε να… θάψει το τσεκούρι του πολέμου, υποστηρίζοντας ότι και οι δυο τους ήταν νέοι όταν συνυπήρξαν στους Lakers και ότι πλέον πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για τον κοινό στόχο: Το Πρωτάθλημα. Και η αλήθεια είναι ότι την σεζόν 2004/05 συνυπήρξαν μία χαρά, με τον Jones να περνάει πλέον σε δεύτερο ρόλο για χάρη του Shaq, αλλά και του νέου σταρ της ομάδας, Dwyane Wade, παίζοντας στην θέση του σμολ φόργουορντ, κλείνοντας την χρονιά έχοντας 12.7 πόντους και 5.1 ριμπάουντ μέσο όρο. Το καλοκαίρι του 2005, ωστόσο, θα έβλεπε τους Heat να τον παραχωρούν με ανταλλαγή στους Memphis Grizzlies, σε μία κίνηση που για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε να συμμετάσχουν 5 ομάδες και 13 παίκτες! Το αθόρυβο φινάλε… Έχοντας πλέον πατήσει τα 34 του χρόνια, ο Jones ήξερε ότι το φινάλε της καριέρας του βρισκόταν κοντά. Αυτό δεν τον εμπόδισε πάντως να έχει εξαιρετική παρουσία στο Memphis, όντας βασικός σε 75 αγώνες την σεζόν 2005/06, αριθμώντας 11.8 πόντους, 3.7 ριμπάουντ και 1.7 ασίστ μέσο όρο. Την ίδια στιγμή, βέβαια, η πρώην ομάδα του, οι Miami Heat, κατακτούσαν το Πρωτάθλημα. Την διετία που ακολούθησε (2006-2008), ο βετεράνος πλέον γκαρντ θα έβλεπε την καριέρα του να ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Οι Grizzlies τον άφησαν ελεύθερο στα μέσα της σεζόν 2006/07, με τον ίδιο να υπογράφει άμεσα συμβόλαιο στους Heat, όπου και έπαιξε για 35 αγώνες, έχοντας 9.5 πόντους μέσο όρο. Το καλοκαίρι του 2007 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τους Dallas Maverick. Στο Dallas ωστόσο θα έπαιζε μία σεζόν, έχοντας μόλις 3.7 πόντους μέσο όρο σε 19.6 λεπτά συμμετοχής σε 47 αγώνες. Τον Οκτώβριο του 2008 οι Mavericks θα τον παραχωρούσαν με ανταλλαγή στους Pacers, με τον Jones να αρνείται να παίξει για την Indiana, δηλώνοντας ότι δεν ήθελε να παίξει μπάσκετ την σεζόν 2008/09. Και οι Pacers του έκαναν το χατίρι, λύνοντας το συμβόλαιό του, με τον βετεράνο γκαρντ να… κρατάει το λόγο του και να μην υπογράφει σε άλλη ομάδα. Κάπως έτσι, αθόρυβα, σε ηλικία 37 ετών, ο Jones σταμάτησε το μπάσκετ, βάζοντας τέλος σε μία καριέρα που τον βρήκε να αριθμεί 14.8 πόντους, 4 ριμπάουντ, 2.9 ασίστ και 1.7 κλεψίματα μέσο όρο και τρεις παρουσίες σε All Star Game. Κατά πολλούς, ο παλαίμαχος πλέον γκαρντ θα μπορούσε να πετύχει πολλά περισσότερα, αρκεί απλώς να πίστευε λίγο παραπάνω στον εαυτό του. Κατά άλλους, απλώς αυτό ήταν το ταβάνι του. Όπως και να έχει, πάντως, κανένας δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Jones ήταν ένας πραγματικά καλός παίκτης. πηγή: http://nba.sport24.gr

Βαθμολογίες

Αποτελέσματα