Κεντρικές Ειδήσεις

Μάθε πρώτος τα νέα του Αρη

1949: Ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Κολωνιάρη

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά
 

Τον Ιανουάριο του 1949 ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα μας είχε φτάσει στο πιο κρίσιμο σημείο του με τις δύο πλευρές να δίνουν αιματηρούς αγώνες για την επικράτηση. Ένα από τα πιο δραματικά γεγονότα του εμφυλίου υπήρξε η κατάληψη της πόλης της Νάουσας από τους αντάρτες του Δημοκρατικού στρατού και οι μεγάλες σφαγές που έγιναν κατά τη διάρκεια των πέντε ημερών που κράτησαν οι εχθροπραξίες (11 – 15 Ιανουαρίου). Στα γεγονότα εκείνων των ημερών ο Άρης θρήνησε το θάνατο ενός δικό του παιδιού, γεγονός που απασχόλησε πολύ την κοινή γνώμη και τους αθλητικούς κύκλους της πόλης μας για τους επόμενους μήνες.

Θύματα της μάχης της Νάουσας αμέσως μετά την επανάκτησή της από τον στρατό.
Ένα από τα πιο θλιβερά συμβάντα της μάχης της Νάουσας ήταν η σφαγή των τραυματιών στρατιωτών του Εθνικού στρατού στο νοσοκομείο της πόλης, σφαγή κατά την οποία «έφυγε» με δραματικό τρόπο από τη ζωή ένας άνθρωπος της ομάδας μας.

1949-ΝΑΟΥΣΑ.jpg

Η Νάουσα μετράει τις πληγές της μετά την προσωρινή κατάληψη της από τους αντάρτες το 1949

Ανάμεσα λοιπόν στους αγωνιστές του Εθνικού στρατού πολεμούσαν και δύο επώνυμοι αθλητές του Άρη, ο λοχαγός πεζικού Αγαμέμνονας Γκράτσιος, ποδοσφαιριστής της πρώτης ομάδας του Άρη και ο έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού Γρηγόρης Κολωνιάρης, πρώην ποδοσφαιριστής και τότε παράγοντας του συλλόγου μας. Αμφότεροι πολέμησαν με ηρωισμό κατά τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων και βρέθηκαν και οι δύο τραυματισμένοι στο νοσοκομείο της Νάουσας, με τον Κολωνιάρη να είναι πιο σοβαρά, αφού είχε δεχτεί θραύσματα βλήματος και στα δύο πόδια και ήταν αδύνατο να προχωρήσει. Ο Γκράτσιος είχε τραυματιστεί πιο ελαφριά και όταν οι αντάρτες κατόρθωσαν και πήραν υπό την κατοχή τους το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, ανέλαβε να οργανώσει την υπεράσπιση του νοσοκομείου. Οι οπλίτες που νοσηλεύονταν οπλίστηκαν και ετοιμάστηκαν να αντισταθούν, πράγμα που έκαναν με επιτυχία μέχρι ένα σημείο. Όταν οι αντάρτες υπερίσχυσαν και κύκλωσαν το κτήριο, η μόνη λύση για τους πολιορκημένους ήταν η έξοδος προς την ελεύθερη ζώνη. Ο Γκράτσιος συγκέντρωσε τους οπλίτες και τους γιατρούς και οργάνωσε την έξοδο. Ωστόσο ο φίλος του Γρηγόρης δεν μπορούσε να περπατήσει: «Πήγαινε εσύ, εγώ θα σας καθυστερήσω». Μαζί παρέμειναν και άλλοι στρατιωτικοί που ήταν σοβαρά και δεν μπορούσαν να μετακινηθούν. Δεν έχουμε λεπτομέρειες του αποχαιρετισμού των δύο φίλων που σίγουρα θα ήταν συγκλονιστικός. Ο Κολωνιάρης παραμένοντας ήξερε πως υπέγραφε τη θανατική του καταδίκη.

gkratsios-base.jpgΟ Αγαμέμνων Γκράτσιος, μια θρυλική-ηρωική μορφή του Άρη
Ο Γκράτσιος και οι περισσότεροι συνάδελφοι του κατόρθωσαν να σπάσουν τον κλοιό των ανταρτών και να διασωθούν. Η μοίρα όμως όσων παρέμειναν δεν ήταν η ίδια:
Οι αντάρτες εισήλθαν στον χώρο του νοσοκομείου και με τα αυτόματα άρχισαν να εκτελούνε τους τραυματίες στρατιώτες . Τον Κολωνιάρη πλησίασε ένας αγριεμένος αντάρτης και τον ρώτησε: «Εσύ δεν είσαι ο Κολωνιάρης του Άρεως;» Ο παλιός ποδοσφαιριστής του Άρη τον κοίταξε και ψιθύρισε: -«Ναι εγώ είμαι». –«Εμένα δεν με γνωρίζεις;» Ο Κολωνιάρης τον πρόσεξε καλύτερα: –«Νομίζω ότι είσαι ο Έκτορας Γεωργιάδης, ο παλιός τερματοφύλακας του Ηρακλή». –«Μπράβο το κατάλαβες. Και γιατί δεν ανέβηκες στο βουνό όπως εγώ;» -«Γιατί είμαι Έλληνας.» -«Και εγώ τι είμαι ρε Κολωνιάρη; Βούλγαρος;» -«Δεν ξέρω» είπε ο Κολωνιάρης. –« Αφού είμαι Βούλγαρος, πάρτην» και άδειασε το αυτόματο του στο σώμα του παλιού συνάδελφου του.
Έτσι με αυτόν τον δραματικό τρόπο έφυγε από τη ζωή ο Γρηγόρης Κολωνιάρης, ένα από τα χιλιάδες θύματα του αδελφοκτόνου και εντελώς ανόητου εμφυλίου πολέμου. Μια άλλη μαρτυρία λέει πως ο Κολωνιάρης δεν πέθανε αμέσως, αλλά πριν «φύγει» ψιθύρισε στον εκτελεστή του πως χαίρεται που πεθαίνει από συνάδελφο και γνωστό του, πράγμα που εξόργισε τον Γεωργιάδη που του έδωσε και τη χαριστική βολή.
Το σώμα του Κολωνιάρη και των υπόλοιπων νεκρών βρέθηκαν με την ανακατάληψη της πόλης και η κηδεία του έγινε στις 19 Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη με τη λαμπρότητα που του άρμοζε, με τιμές ήρωα.
Εκείνη τη μέρα δημιουργήθηκε ένα μικρό θέμα καθώς ο Άρης επρόκειτο να αντιμετωπίσει για το πρωτάθλημα μπάσκετ τον Ηρακλή. Οι κυανόλευκοι δεν είχαν βγάλει επίσημη ανακοίνωση για να συλλυπηθούν για τον θάνατο του Κολωνιάρη αλλά και ούτε δέχτηκαν να αναβληθεί η αναμέτρηση ώστε ο κόσμος να παραβρεθεί στην κηδεία του. Δεκάδες όμως οπαδοί του γηραιού προσήλθαν στα γραφεία του Άρη, αλλά και στη κηδεία, αφήνοντας λουλούδια και το θέμα έληξε πριν δημιουργηθεί.
Η μνήμη του Γρηγόρη κράτησε για πολλά χρόνια ακόμη, αφού κατά τη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα διεξάγονταν αθλητικά τουρνουά, κυρίως μπάσκετ, προς τιμήν του, ενώ, σύμφωνα και με ψήφισμα του Α.Σ., είχε αναρτηθεί φωτογραφία του σε περίοπτη θέση στα γραφεία και είχε πάρει το όνομα του μια αίθουσα του κτιρίου του συλλόγου.

Να τονίσουμε πως ο Γρηγόρης ήταν μέλος της οικογένειας Κολωνιάρη που είχε μεταναστεύσει στο Λιτόχωρο Πιερίας, με καταγωγή από την Κολώνα της Βορείας Ηπείρου. Ο ίδιος ήταν ο μικρός αδερφός του Χρήστου και του Μιχάλη Κολωνιάρη που διακρίθηκαν στην ποδοσφαιρική μας ομάδα από το 1928 μέχρι το 1948. Ο Γρηγόρης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αγία Τριάδα αλλά τα τελευταία του χρόνια ζούσε στην Ξηροκρήνη. Όταν σκοτώθηκε ήταν 33 ετών αλλά δεν είχε προλάβει να κάνει οικογένεια, παρότι σχετιζόταν με μια κοπέλα. Περίμενε να τελειώσει ο πόλεμος...

Όσο για τον Αγαμέμνονα Γκράτσιο, αυτός έγραψε τις δικές του σελίδες της ιστορίας του συλλόγου και υπηρέτησε τα συμφέροντα του Άρη από την ισχυρή θέση που είχε πάντοτε στην στρατιωτική ιεραρχία της χώρας μας μέχρι τον θάνατο του, το 1993.

 

Όταν έγραψα το άρθρο αυτό μου έλειπε η φωτογραφία του Γρηγόρη Κολωνιάρη και αρκετά στοιχεία, ωστόσο πέρυσι το καλοκαίρι είχα ένα απρόσμενο και ευχάριστο τηλεφώνημα. Στην άλλη άκρη της γραμμής μιλούσα με τον Γρηγόρη Κολωνιάρη, ανηφιό του εκλειπόντος! Ο νεώτερος Γρηγόρης, συνταξιούχος πλέον δικηγόρος, αλλά ενεργό μέλος του Άρη με συμμετοχή και σε διοίκηση του Καμπάνη το 1975, δεν είχε ανάμνηση του θείου του, αφού αυτός είχε γεννηθεί λίγο πριν το τραγικό συμβάν, ωστόσο στο αρχείο του είχε κάποιες φωτογραφίες που μοιράστηκε με ευχαρίστηση μαζί μου, αφού με ευχαρίστησε για το ενδιαφέρον  μου για τη μνήμη του θείου του! Με τα νέα στοιχεία που μου παρέθεσε ο νεώτερος Γρηγόρης Κολωνιάρης το κουβάρι ξετυλίχθηκε ακόμη περισσότερο και η ιστορία είναι πλέον πιο γνωστή και ανοικτή για τους αναγνώστες μας! 

 


ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΓΛΟΥ

1949-ΙΑΝ-ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ-ΝΑΟΥΣΑΣ.jpgΤο νοσοκομείο της Νάουσας μετά την επανάκτηση της πόλης. Είναι ευδιάκριτα τα σημάδια της δραματικής μάχης που δόθηκε τον Ιανουάριο του 1949


Η Ελλάδα κλαίει για τα παιδιά της, αφίσα της εποχής του εμφυλίου

DSC06920.jpg

 

 

Tags:

Βαθμολογίες

No item found in this tournament

ΜΑΘΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΑΡΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42
  • 43
  • 44
  • 45
  • 46
  • 47
  • 48
  • 49
  • 50
  • 51
  • 52
  • 53
  • 54
  • 55
  • 56
  • 57
  • 58
  • 59
  • 60
  • 61
  • 62
  • 63
  • 64
  • 65
  • 66
  • 67
  • 68
  • 69
  • 70
  • 71
  • 72
  • 73
  • 74
  • 75
  • 76
  • 77
  • 78
  • 79
  • 80
  • 81
  • 82
  • 83
  • 84
  • 85
  • 86
  • 87
  • 88
  • 89
  • 90
  • 91
  • 92
  • 93
  • 94
  • 95
  • 96
  • 97
  • 98
  • 99
  • 100
  • 101
  • 102
  • 103
  • 104
  • 105
  • 106
  • 107
  • 108
  • 109
  • 110
  • 111
  • 112
  • 113
  • 114
  • 115
  • 116
  • 117
  • 118
  • 119
  • 120
  • 121
  • 122
  • 123
  • 124
  • 125
  • 126
  • 127
  • 128
  • 129
  • 130
  • 131
  • 132
  • 133
  • 134
  • 135
  • 136
  • 137
  • 138
  • 139
  • 140
  • 141
  • 142
  • 143
  • 144
  • 145
  • 146
  • 147
  • 148
  • 149
  • 150
  • 151
  • 152
  • 153
  • 154
  • 155
  • 156
  • 157

Tags